 |
| Henri Cartier Bresson |
Ο άνθρωπος είναι ένα ον που σκέπτεται, όμως όλα τα μεγάλα του έργα πραγματοποιούνται όταν δεν υπολογίζει, ούτε σκέπτεται. Πρέπει να ξαναβρεί την παιδικότητα ύστερα από μακροχρόνια εξάσκηση στην τέχνη της απώλειας του Εγώ. Όταν αυτό επιτευχθεί, ο άνθρωπος σκέφτεται κι όμως δεν σκέφτεται. Σκέφτεται όπως η βροχή που πέφτει από τον ουρανό. Σκέφτεται όπως τα κύματα που ξεσπούν στον ωκεανό. Σκέφτεται όπως τα’ αστέρια που φωτίζουν το νυχτερινό ουρανό. Σκέφτεται όπως το πράσινο φύλλωμα που ξεπετιέται κάτω από το απαλό ανοιξιάτικο αεράκι. Στην πραγματικότητα αυτός είναι η βροχή, η θάλασσα, τα’ αστέρια, το φύλλωμα.
Όταν ο άνθρωπος φτάσει σ’ αυτές τις βαθμίδες της ‘πνευματικής’ ανάπτυξης, τότε είναι ένας Ζενιστής καλλιτέχνης της ζωής. Δεν έχει ανάγκη από μουσαμά, πινέλα και χρώματα όπως ο ζωγράφος. Δεν του χρειάζονται όπως στον τοξότη το τόξο, το βέλος, ο στόχος κι όλα τα σχετικά εξαρτήματα. Έχει τα μέλη του, το σώμα του, το κεφάλι του. Η ζωή του που είναι σύμφωνη με το πνεύμα του Ζεν, εκφράζεται με όλα αυτά τα ‘εργαλεία’ που είναι σημαντικά για τις διάφορες λειτουργίες της. Τα χέρια του και τα πόδια του είναι τα πινέλα κι ολόκληρο το σύμπαν είναι ο μουσαμάς, που πάνω θα ζωγραφίσει τη ζωή του για 70, 80 ή 90 χρόνια. Αυτός ο πίνακας ονομάζεται ‘ιστορία’.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου