"Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει..."

Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ 

Τί συμφορά, ἐνῶ εἶσαι καμωμένος

γιά τά ὡραῖα καί μεγάλα ἔργα

ἡ ἄδικη αὐτή σου ἡ τύχη πάντα

ἐνθάρρυνσι κ’ ἐπιτυχία νά σέ ἀρνεῖται·

νά σ’ ἐμποδίζουν εὐτελεῖς συνήθειες,

καί μικροπρέπειες, κι ἀδιαφορίες.

Καί τί φρικτή ἡ μέρα πού ἐνδίδεις

(ἡ μέρα πού ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις),

καί φεύγεις ὁδοιπόρος γιά τά Σοῦσα,

καί πιαίνεις στόν μονάρχην Ἀρταξέρξη

πού εὐνοϊκά σέ βάζει στήν αὐλή του,

καί σέ προσφέρει σατραπεῖες, καί τέτοια.

Καί σὺ τά δέχεσαι μέ ἀπελπισία

αὐτά τά πράγματα πού δέν τά θέλεις.

Ἄλλα ζητεῖ ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει·

τόν ἔπαινο τοῦ Δήμου καί τῶν Σοφιστῶν,

τά δύσκολα καί τ’ ἀνεκτίμητα Εὖγε·

τήν Ἀγορά, τό Θέατρο, καί τούς Στεφάνους.

Αὐτά ποῦ θά στά δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,

αὐτά ποῦ θά τά βρεῖς στή σατραπεία·

καί τί ζωή χωρίς αὐτά θά κάμεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 

***

Πώς μπορώ να διαχωριστώ από τη φύση μου; Από τη γλώσσα μου; Από τον τόπο που γεννήθηκα; Πώς μπορώ να κοιτάζω Εκείνη - την χώρα μου - χωρίς να κοιτάζω εμένα; Πώς μπορώ να κοιτάζω εμένα έξω και πέρα από Εκείνη; Θέλω να δω ...

"Με πληγώνεις!" φωνάζω.

"Όχι, εσύ με πληγώνεις..." μου λέει.

"Με αφήνεις!"

"Όχι, εσύ με αφήνεις..."

"Πουλιέσαι!"

"Όχι, εσύ με πουλάς..."

"Με κυοφορείς!"

"'Οχι, εσύ με κυοφορείς..."

ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ “ΕΛΛΑΔΑ”
στίχοι: Πάνος Σταθόγιαννης
μουσική: Ηλίας Μακρίδης

Μου φαίνεται πως τα ’χεις χάσει,
νόμιζα είχες ωριμάσει,
σιγά την γκόμενα που βρήκες ν’ αγαπήσεις…
Αυτή τη χώρα τη ρημάδα,
με το ψευδώνυμο “Ελλάδα”,
που την πουλάνε στα στρατόπεδα της Δύσης.

Της φέρονται σαν αλανιάρα,
για πάρτη της δεν δίνουν διάρα,
κι από το κλάμα της δεν παίρνουνε χαμπάρι.
Ίσως τη βγάλουν και στο δρόμο,
κανονικά και με το νόμο,
γιατί ’ναι χρόνια στο κουρμπέτι, κι αυτή ψάρι.

Ξεχνάει πως έχει σόι αρχαίο,
γιαγιά γοργόνα στο Αιγαίο,
και κάθε βράδυ σε σκυλάδικα τα σπάει.
Φοράει βυζαντινά στολίδια,
απ’ της Μυκήνες δαχτυλίδια,
που ’ναι φτιαγμένα στο Χονγκ-Κονγκ και στη Σαγκάη.

Μου φαίνεται πως τα ’χεις χάσει,
νόμιζα είχε ωριμάσει,
σιγά την γκόμενα που βρήκες ν’ αγαπήσεις…