Ελληνική κληρονομιά

Τι μας κάνεις εμάς τους Έλληνες να λογαριάζουμε για οικείο κυρίως ή και μόνο την ιδιοκτησία μας; 

Τι μας κάνει να λογαριάζουμε πως κυρίως κατέχοντας και όχι φροντίζοντας και συντηρώντας ωφελούμαστε; 

Τι μας κάνει, αποκτώντας μικρότερη ή μεγαλύτερη εξουσία (όπου και όπως την έχει κανείς), να συμπεριφερόμαστε συμφεροντολογικά ωσάν πεινασμένοι και κατατρεγμένοι που χρειάζεται να αρπάξουμε το ψωμί γιατί αν όχι θα το αρπάξει κάποιος άλλος; 

Τι μας κάνει να είμαστε τόσο επιφυλακτικοί και με καθόλου πίστη στο καλό και στο όμορφο; 

Ίσως να είναι η δική μου ματιά, και συμπαθάτε με, μα το νιώθω βαθιά στα κύτταρά μου πως ότι δεν ελέγχω για απειλή το λογαριάζω. Χρειάζεται να παλέψω, να αγωνιστώ, να κοιτάξω γύρω μου και μέσα μου βαθιά για να το δω κι αλλιώς, για να αμφισβητήσω κι τελικά  ίσως να καταφέρω να λυτρωθώ από την κληρονομιά μου.  

Βλέπω να φροντίζουμε τον κήπο μας μα όχι τον εθνικό μας κήπο! 

Να απολαμβάνουμε τον κήπο μας μα όχι τον εθνικό μας κήπο! 

Να αναγνωρίζουμε για κήπο μας μόνο τον κήπο μας μα όχι τον εθνικό μας κήπο! 

Μοιάζει σαν ό,τι ανήκει στο σύνολο είτε για λιγοστό είτε για απειλητικό να το θεωρούμε. Να ‘ναι τα χρόνια τα πολλά στα ξένα χέρια; Να είναι η βαριά κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας; 

Λέτε να έχουμε τις ίδιες δυσκολίες που συνήθως έχουν τα παιδιά διάσημων και σημαντικών ανθρώπων, που δυσκολεύονται να βρουν τον δρόμο τους γιατί η λάμψη των γονιών τους θαμπώνει την εικόνα τους, τόσο στα μάτια τους αλλά και στα μάτια των άλλων; Και άλλοτε προσπαθούν να ανταγωνιστούν την κληρονομιά τους, άλλοτε να την υποτιμήσουν, άλλοτε να αδιαφορήσουν, άλλοτε να την απαρνηθούν ή και ακόμα να υποταχτούν στις υπηρεσίες της. Όπως και να έχει δυσκολεύονται να βρούν τον δικό τους δρόμο ή και ακόμη να ορισθούν βάσει του δικού τους  δρόμου. Οι άλλοι, πολλές φορές, συνεχίζουν να βλέπουν σε εκείνα το όνομά τους και όχι το πρόσωπό τους. 

Ας κοιταχτούμε κατά πρόσωπο! 

Ας δούμε ποιοι είμαστε…

Χωρίς επίκριση. Χωρίς δισταγμό. Χωρίς αιδώ.  Με πίστη! Με αθωότητα! Με καλοσύνη!

Ας αποκτήσουμε πρόσωπο…

Ίσως έτσι να εγκαθίσταται η εντιμότητα, το αυθεντικό και το ανεκτίμητο της ζωής!