Την πόρτα ανοίγω το βράδυ...

"Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!
Ο Θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα φυτά, στην ύλη: Σώσε με!"

                                                                                                          Νίκος Καζαντζάκης 

Ζητάμε συχνά από το Θεό να μας σώσει. Κάποτε ίσως τον αποκαλούμε Σύμπαν, Τύχη, Ανώτερο Εαυτό...
Ας συλλογιστούμε...
Μήπως εκείνος χρειάζεται τη δική μας βοήθεια για να σωθεί;
Μήπως εμείς είμαστε εκείνοι που οφείλουμε να τον σώσουμε;
Μήπως εμείς χρειάζεται να τον φιλοξενήσουμε;
Όπως ακριβώς φιλοξενούμε κάποιον που μας χρειάζεται για να ζήσει και να πορευτεί.
Όπως δίνουμε στέγη και τροφή στο παιδί μας, αλλά και αγάπη, στοργή και σεβασμό.
Μήπως εμείς χρειάζεται να του δώσουμε χώρο στη ζωή μας ώστε να υπάρχει;
Να τον σώσουμε κι έτσι να σωθούμε;
Μήπως τελικά η πίστη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άδεια του να υπάρξει ο Θεός που έχουμε μέσα μας; Και όπου μιλάμε για Θεό ίσως να μιλάμε για Αγάπη, Εμπιστοσύνη, Συμπόνοια, Καλοσύνη, Μεγαλοψυχία και Υπομονή προς κάτι άγνωστο, αβέβαιο, αόρατο, μεταβλητό.

***

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

Supper at Emmaus - Michelangelo Merisi da Caravaggio

τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

κι ανάμεσά μας θα στέκει

ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

κι εκεί καθώς θα μιλάμε

θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Τάσος Λειβαδίτης